گام اول : تدارك / آمادگي

رهبري

رهبري توانايي ترغيب ديگران براي تمايل به انجام كار گروهي براي دستيابي به اهداف مشترك است .           ( كوزس و پوزنر 1997 )

رهبري مي تواند موقعيتي باشد رهبري را مي توان در فرد يا گروهي از افراد كه به نياز ها در موقعيت خاص پاسخ مي دهند و به سمت سنتي و تعريف شده رهبري نياز ندارند ، پيدا كرد . رهبري براي برنامه ريزي فرهنگي از اجتماع مي آيد . يك سازمان يا گروهي از رهبران اجتماعي به عنوان كاتاليست براي پاسخ به حكومت محلي-مي شوند .

 

رهبران آرماني :

·         شرايط مساعد براي عقايد و محيط جديد فراهم مي كنند و تجربيات را ارج مي نهند .

·         براي بنا نهادن يك بينش مشترك براي رويارويي با نياز هاي جامعه اقدام مي كنند .

·         در تدوين استاندارد ها و انتظارات شفاف عمل مي كنند .

·         درها را باز مي گذارند و امور را راهبري مي كنند و ديگران را الهام مي بخشند .

·         در حكومت محلي و جوامع بزرگتر در مورد فرهنگ صحبت مي كنند .

·         منابع را حفاظت مي كنند و ديگران را به كار آيي در برنامه هاي فرهنگي تكميلي، در كنار رجحانهاي كليدي مانند آموزش و امنيت ترغيب مي كنند .

·         از تعهد در حكومت محلي بعنوان سهامداران و شركا حمايت مي كنند .                                 

با فرآيند برنامه ريزي  دوست داريد به چه چيزي دست پيدا كنيد ؟

 

-          روشن كردن دلايل براي برنامه ريزي .

-          بحث و توافق برسر معناي اوليه واژه فرهنگ در جامعه خودتان .

-          تعيين هدف برنامه ( تصميم گيري در مورد اينكه شامل چه چيزي باشد ، روشها ، ارتباطات داخلي وخارجي ، ارتباطات ميان بخشي با بخش سلامت ، آموزش و پرورش ، خدمات محيط زيست و ... )

-          تعيين معيار برنامه .   

چگونه بايد مداخله كرد ؟

رهبران فرهنگي و مدني ( شهري ) را جمع كنيد تا در مورد محتواي برنامه ريزي ، روشها ، هزينه ها ، منفعت ها و امكانات با هم بحث كنند .

تفاوت هاي فردي از ابتدا بايستي در نظر گرفته شود ، شامل :

  • انتخاب نمايندگان براي اطمينان از مالكيت فرآيند برنامه ريزي و نتيجه بخشي برنامه .
  • حد اقل يك كارمند عالي رتبه شهر داري با قدرت دفاع از پروژه و اطمينان يافتن از اين كه برنامه فرهنگي رجحانها را چنانچه خواسته شده ارائه مي كند .
  • رهبران اجتماعي از هر دو بخش داخل و خارج جامعه فرهنگي براي تضمين درك موضوع و موقعيت ها و شانسهاي اجتماعي .

بازيگران كليدي

چه كسي عملاً در طراحي و اجراي فرآيند برنامه ريزي دخيل خواهد بود ؟تشخيص نمايندگي اداري پيشرو ( رهبر )، سازمان يا بخش هايي كه برنامه ريزي را مديريت مي كنند و ظرفيت هاي اداري آن را ارزيابي مي كنند . آيا مشاوران مورد نياز خواهند بود و يا كاركنان در دسترس هستند؟

·         شناخت كليه شركا و سهامداراني كه در اجراي برنامه هاي فرهنگي دخالت دارند . كه مي تواند شامل : جامعه بازر گاني ، اتحاديه ها و كارفرمايان عمده ، هيات مديره مدارس ، دانشگاه ها، كتابخانه ها و كميسون هاي مختلفي از جمله هنر و ميراث فرهنگي و ساير سازمانهاي فرهنگي و... باشد .

·         برقراري ارتباط با حكومت محلي ، نمايندگي ها و بخش هاي مختلف عمومي يا خصوصي كه كارشان به ارزيابي و برنامه ريزي اجتماعي مرتبط است ( مانند سازمان برنامه ريزي ناحيه )

·         حفظ موافقت اعضاي رسمي انتخاب شده براي فرآيند برنامه ريزي و آنها را از ابتدا مطلع نماييد حتي قبل از اينكه بدنبال حمايت هاي مالي باشيد . اطمينان حاصل كنيد چنانكه فرآيند پيش مي رود آنها مطلع نگه داشته مي شوند.

مشاوره اجتماعي

مشاوره اجتماعي يكي از بخش هاي اصلي فرهنگي مانند حكومت محلي در برنامه ريزي فرهنگي است . از ابتدا ي پروژه برنامه ريزي يك فرآيند اعتبار بخشي به نياز هاي جامعه بايستي در شرح كار قرار گيرد .

اين به جامعه شانس برنامه ريزي را مي دهد و مي داند كه چگونه مي توانند در مورد محتويات ، موضوعات و تمايلات جامعه اطلاعات كسب كنند . اين امر موجب درك بهتر و افزايش پذيرش برنامه خواهد شد .

چه كسي بايد در مشاوره دخالت داشته باشد ؟

 

به طور مختصر همه كس و هيچ كس كه مي تواند شامل : موسسات مقيم – ساكنين – گروههاي اجتماعي ( ورزشي – سياسي – فرهنگي – هنري ) ، جوانان ، تجار ، گردشگران ، رسانه ها سازمانهاي دولتي ، مدارس ، مليت هاي اوليه و ...

 

چرا مشورت كنيم ؟

·        براي اطمينان از اينكه اجتماع آگاه است و موضوعاتي را كه مستقيماً بر آنها اثري گذارد بويژه نتايج پتانسيل محيطي ، اجتماعي واقتصادي و تجاري را مي دانند.

·        استفاده از مهارت و معرفت اجتماع براي حل بهتر مسائل ، تصميم گيري ، كسب اطلاعات در طول فرآيند- براي بدست آوردن توصيه هاي اجتماعي  .

·        براي ترغيب به توافق اجتماعي و پذيرش مسير .

·        براي اطمينان از اينكه اطلاعات بين حداكثر افراد ممكن به اشتراك گذاشته شده است و دريافت واكنش جامعه .

·        براي تركيب داده هاي عمومي در برنامه و دستيابي به اجراي بهتر استراتژيها و استفاده بهينه از منابع .

·        فرآيند مشورت نيازمند اصول پايه اي مي باشد – فرآيند بايستي انعطاف پذير ، مشمول و واضح باشد . انتخاب رويكردكلي به دامنه ملاحظات موقعيتي و گزينه هاي استراتژيك دارد :

راههاي متفاوتي براي بيرون كشيدن داده هاي عمومي وجود دارد . برخي بخش هاي حكومت محلي شامل شنيدن درخواستها در زمان تصميم گيري هاي عمده و كميته هاي مشاور داوطلب است. علاوه بر اين ، بسياري از ابزارها تكنيك ها خوب پايه گذاري شده در فرآيند برنامه ريزي مي توانند استفاده شوند :

 

·        نشست هاي بينش و استراتژي

·        توفان مغزي ، تفكر مؤخر ، كاوش مغزي ، روياي روزانه

·        عقايد زيبا

·        محاسبات كامپيوتري و مدلهاي استاندارد برنامه .

·        برگه هاي مباحثه

·        پوسترهاي رقابتي

·        كارگاههاي تركيب اطلاعات

·        بازديد علمي

·        سمينارها ، كارگاهها ، كنفرانس ها ، چرخه هاي مطالعاتي

·        انگيزش و شناخت

·        داوطلبان تسهيل آموزش

·        حوادث اجتماعي و پروژه هاي فرهنگي

·        مقالات و فهرست عقايد و آرا

·        نمايش و نمايشگاه

·        مقالات مصاحبه ها ، حوادث

·        مصاحبه هاي سهامداران

·        بينش هاي رسمي ، كميته هاي شهروندي

سرمايه گذاري و چارچوب زماني

چنانكه هدف پروژه برنامه ريزي شكل مي گيرد شما بايد بتوانيد هزينه هاي بالقوه را تعيين كنيد بر اساس هدف و معيار كار هزينه پروژه مي تواند بين 10 تا 60 هزار دلار باشد افزايش سرمايه افزايش دوستان است. برقراري ارتباط با منابع بالقوه است اين نمايندگي ها مي توانند در برنامه ريزي شريك شوند يا برخي از پروژ ه هاي اجرائي در طول فرآيند برنامه ريزي را حمايت كنند برنامه سرمايه گذاري براي پروژه و اجرا نياز به توجه به تامين كنندگان وجوه نقد از منابع مختلف شامل شهرداري مي باشد مانند قوانين 2010 در كلمبيا. ساير امكانات شامل ساختار اجتماع و نمايندگي هابا محتواي اقتصاد ، سلامتي يا اجتماعي است .

شناخت اين انتظارات نيازمند تلاش و پشتكار است اما منابع نو و حمايت ها بايستي يافت  شوند .

·        توسعه بودجه اوليه براي فرآيند برنامه ريزي .

·        شناخت منابع سرمايه گذاري براي فرآيند برنامه ريزي .

·        توسعه برنامه كار جزيي : چه كاري بايستي انجام شود و توسط چه كسي .

           گسترش چارچوب زماني . بايستي در برنامه كاري تعطيلات كريسمس و تابستاني را در حد امكان    در نظر گرفت

·  رديف كردن فرآيندهاي برنامه ريزي و جدول زماني با ساير استراتژيها و فعاليتهاي برنامه ريزي و درخواست سرمايه

گام دوم : گردآوري اطلاعات و تحقيقات ( 6-4 ماه )

سازماندهي شدن

·        منابع در دسترس و مهارتهايي كه مورد نياز است را در نظر بگيرد . رهبري كه بايستي در كميته رهبري كار كنند را شناسايي كنيد . آنها مي توانند فعاليت ها را از نظر سياسي دو مرحله اي هدايت كنند .

·        تصميم بگيريد كه به مشاور نياز داريد يا خير اگر بلي براي كدام قسمت از كار .

·        اگر تصميم منفي است ، تعيين كنيد كه كدام گروه – نمايندگي يا سازمان مسئول كار كرد عوامل برنامه خواهد بود .

·        اگر تصميم مثبت است ، درخواست و اظهار نامه براي ارتباط و مذاكره با يك مشاور را تهيه كنيد .

·        اهداف را با هدف هاي واقعي در يك رديف قراردهيد .

·        اهداف اغلب در جامعه رسمي حكومت محلي به طور واضح وجود دارند . ولي در جوامع كوچكتر ممكن است ريشه در ارتباطات يك جامعه غير رسمي داشته باشند .

·        اهداف اجتماعي را آزمايش كنيد تا ببينيد كداميك از استراتژيها ي فرهنگي مي تواند به دستيابي آنها كمك كند .

·        اهداف توسعه يافته واضح را پرورش دهيد كه بر اساس رجحان هاي اجتماعي مي باشد .

كارگاه هاي گردآوري اطلاعات

تكنيك ها و فرآيندهاي مختلف گردآوري اطلاعات در برنامه ريزي فرهنگي استفاده خواهند شد .

هميشه نياز به موازنه زمان و ظرفيت با نيازها وجود دارد .

تسهيل كردن كارگاه هاي گردآوري اطلاعات يكي ار روشهاي خوب گزارش دست اول و نمايش دادن عقايد سهامداران اصلي و عمومي است . يك موقعيت براي تمام مشاركت كنندگان براي تسهيم اطلاعات در مورد منابع فرهنگي منطقه و فرآيند برنامه ريزي فرهنگي ، وجود دارد .

براي اطمينان از ارائه موازنه در هر كارگاه ها ، نوآوري ها ي فردي به نمايندگي هاي مورد نظر فرستاده مي شود اما محدوديتي وجود ندارد در :

هنرهاي بصري – هنرهاي اجرايي – ميراث فرهنگي – خلاقيت – سازمانهاي موسيقي – جوامع تاريخي – آموزش بزرگسالان – هنرهايي رسانه اي – هنرهاي ادبي – سازمانهاي بازرگاني و توريستي – كتابخانه ، مدارس – دانشگاهها – قوميت ها و مليت هاي اوليه – حكومت محلي و ساير گروههاي اجتماعي .

تبليغات رسانه هاي محلي موجب علاقمندي افراد جامعه براي مشاركت مي شود . مشاركت ايده آل در كارگاه كمتر از 50 نفر در جلسه است . كارگاهها مي توانند در دو منطقه جغرافيايي طي مدت زماني مورد نياز است وجود داشته باشند .

تشكيل كارگاهها شامل ارائه يك معرفي و بدنبال آن بحث در مورد تسهيل كردن كارگروه است .

براي ايجاد ثبات و اطمينان از اينكه موضوعات كليدي نشان  داده شده اند تسهيل كنندگان يك مباحثه هدايتي را در هر جلسه تسهيل گري انجام مي دهند . زمان براي هر مشاركت كننده جهت ارائه موضوع ديگر فراهم مي شود . هر گروه نقطه نظرات و مشاهدات را كه بر روي يك نمودار ثبت شده است گزارش
مي دهند.

براي گردآوري خلاصه هر كارگاه ، اطلاعات ضبط شده توسط گروه ها تركيب مي شود .

تا حد ممكن سعي مي شود كه خلاصه ها جملات واقعي مشاركت كنندگان باشد و ويرايش نشود .

به دنبال اين فرآيند هر عضو يا گروه مشاركت كننده شانس اينكه عقايد خود را بيان كند خواهد داشت و در نتيجه  خلاصه ها يك گزارش جامع ضبط شده است .

گردآوري و تجزيه و تحليل اطلاعات جزيي در منابع فرهنگي جامعه : نقشه برداري فرهنگي

 نقشه برداري فرهنگي شناسايي منابع فرهنگي جامعه و تحليل نيازهاي گردآوري شده در فرآيند مشاوره و مشاركتي است . اين ابزار موثري براي استفاده در فرآيند برنامه ريزي فرهنگي است. وسعت و جزئيات نقشه برداري بر اساس اهداف فرآيند برنامه ريزي و منابع و زمان در دسترس تعيين مي شود . اين يك فرآيند جزئي شده است كه شامل ترتيب روشهايي مثل : جلسات اطلاعات عمومي ، گروههاي تمركز يا پرسشنامه ي جزيي مي باشد .

كارمندان و مشاوران و داوطلبان تحت راهنمايي كار مي كنند كه براي تكميل اطلاعات مورد نياز است .

گام سوم : ارزيابي و تحليل ( 3-2 ماده )

مرور تمام اطلاعات

كمي :

·        تحليل داده هاي عددي با محاسبات و ميانگين

·        شناسايي الگوي داده ها

·        يادداشت پاسخهاي متناوب

·        آزمايش و تعيين نتايج آماري

·        تعيين كليد هايي براي برنامه ريزي

كيفي :

·        تعيين الگوهاي ترجمه – مصاحبه و ملاقاتهاي عمومي و پاسخهاي باز – بسته سئوالات تحقيق .بررسي اطلاعات كليدي

شناسايي موقعيت ها و نتايج

از داده هاي جمع آوري شده ، اكنون امكان شناسايي واكنش به عقايد مشاركت كنندگان و جامعه اين تجزيه و تحليل موجب شناسايي نتايج كليدي و در جهت توسعه اهداف برنامه ريزي فرهنگي وجود دارد .

در زمان مشابه ، اين مي تواند به شناسايي عملكرد قابل ارزيابي فرآيند كه احتمالاً با اجراي برنامه تركيب شده است ، منجر شود .

آيا نمودار اهداف برنامه ريزي فرهنگي شامل اهداف اجتماعي نيز هست ؟ آيا آنها واقعي هستند و هزينه و منابع اجرايي كدامند ؟

گام چهارم : سازمان و مشاوره    ( مداوم )

 

با اجتـماع و نمايندگان رسـمي انتخاب شده در ارتباط باشـيد. ابتدا اطلاعـات مربـوط به پيـش نويس فرهنگي جامعه با پيش نويس برنامه ريزي و هدف گذاري گرد آوري شود،امكان مباحثه غير رسمي ميان سهامداران كليدي و نمايندگان انتخابي رسمي فراهم شود. در مورد منافع و رويكردها ي توســعه يافته برنامه ريزي فرهنگي صحبت شود. اطميـنان حاصل كنيد صاحب منصبان شانس رسـيدگي و ملاحـظه منافع بالقوه و چگونگي ارتباط آنها با ساير برتريهاي اجتماعي را داشته باشند.

برتريهاي اجتماعي و منافع بالقوه فرهنگي

موارد برتريهاي ما چنانكه براي ساكنين ارائه نموديم مطابق ليست زير ميباشد:

.ايجاد اشتغال در جامعه براي جابجايي آنانكه اخيرا بدليل تعطيلي كارخانجات بيكار شده اند.

.آوردن تجارتهاي مشاركتي جديد به شهر.

.حصول اطمينان از اينكه كاركنـان ماهر كه براي صـنايع جوان مورد نياز هستند آموزش داده شده و در موقع نياز در دسترس هستند.

بازسازي هسته تجاري و حمايت از تجارتهاي محلي .

.تشويق خلاقيت در سازمانها

احيا بخشهاي پير و قديمي شهر

                                            -بدون جابجايي افرادي كه در آنجا زندگي ميكنند.

                                           -يافتن راهي براي احيا ميراث فرهنگي و سازمانهاي فرهنگي.

. بازسازي يك افتخار بي نظير در جامعه

.توسعه كلي جامعه بعنوان يك مركز آموزش و تحصيل

.حفظ ساختمانها و آثار ميراث فرهنگي

. صحبت با مردمي كه ميگويند ما به امكانات جديد نياز داريم .

. يافتن فضايي براي جشنواره هاي تابستاني كه موجب آزار همسايگان نشود.

حفظ تسهيلات محلي براي گروههاي محلي

. اطمينان از اينكه كودكان به وقايع مهم فرهنگي دسترسي دارند.

يك برنامه ريزي فرهنگي متناسب از تمام موارد فوق در محتواي فرآين استفاده مي كند.

گام 5: نوشتن برنامه      (1تا 2 ماه )

 شناخت اينكه چرا فرهنگ اهميت دارد.

ساختن يك حالت قوي از فرهنگ يك عامل مهم در برنامه فرهنگي است .اهميت آن بايد شناخته شود.

راههايي براي اندازه گيري اثرات و ستاده هاي فعاليت هاي فرهنگي پيدا كنيد سپس تركيب آنها قابل شناسايي و اندازه گيري خواهد بود.راههاي زيادي براي انجام اين كار وجود داردمانند:

- استفاده از داده هاي موجود و تحقيقات و واقعيات

- مرور بهترين تمرينات

-نظرات ساير بخشهاي اجتماعي را شامل شود.

-ارتباط جاري و بالقوه بين توسعه فرهنگي و اجتماعي كه بستر لازم براي رشد را فراهم ميكند ، شناسايي كند.

-تهيه يك  تحليل خلاصه از اينكه فرهنگ ميتواند با برتريهاي جامعه هماهنگ باشد.

- تمركز بر كيفيت زندگي

 

پيش نويس متن برنامه براساس كار زياد

 

- فرايند برنامه ريزي را بطور مختصر خلاصه كنيد .

-نتايج كليدي يافته شده در تحقيقات را با  داده ها گرد اوري كنيد.اطلاعات را سازماندهي و خلاصه كنيد و توافق عمومي را براي حمايت از اجراي برنامه فرهنگي كسب نمائيد.

-براي هر نتيجه كليدي يك وظيفه سازماندهي كنيد و گزينه ها و راه حلها را ارزيابي نماييدسپس اين راه حلها را بعنوان اهداف و عمليات تشريح نمائيد.

-راه حلها ، وظايف و مشورتهاي مختلف را گرداوري كنيد و در جلسه كميته راهبري آنها را مرور كنيد.

- برنامه هاي اجرايي را گسترش دهيد .كه اين امر بايستي داراي مراحل ويژه اي براي اطمينان از اجراي برنامه و نظارت بر فرآيند رهبري ، زمانبندي و سرمايه گذاري ، باشد.

-شاخصهاي عملكرد را تعيين كنيد.

 

پيش نويس را بررسي و اصلاحات لازم را انجام دهيد.

- پيش نويس يك برنامه كامل بايستي توسط كميته راهبردي قبل از گردش مرور شود.

- سپس بايستي نمايندگان منتخب ، مشاركت كنندگان ، رهبران عقايد و سهامداران كليدي ارسال شود.

-تمام نظرات جمع اوري شود و تنظيمات و اصلاحات لازم در برنامه لحاظ شود. در صورت نياز با كميته راهبري مشورت  شود.

-برنامه اصلاح شده را براي نظر خواهي به كميته راهبري بفرستيد.

 

 

گام 6: مشورت اجتماعي    (2 تا 3 ماه )

پيش نويس برنامه عمومي را اجرا كنيد و گام دوم مشورت را برداريد.

- دريافت بازخورد

-پالايش و پرورش برنامه

-از بين بردن شكافها و اشكالات

-شانس ملاحظه و درك منافع بالقوه از رويكرد توسعه اي برنامه ريزي فرهنگي را به عموم اجتماع بدهيد.

-به ساختن اهداف ادراكي برنامه و افزايش پذيرش اجتماعي كمك كنيد.

 

پيش نويس را در دسترس تمام سازمانهايي كه در مرحله گرد آوري اطلاعات مشاركت داشته اند قراردهيد.

 

 

گام 7: نهايي كردن و اقدام  ( 1تا2 ماه)

- پاسخهاي تجزيه تحليل و مشاوره در مورد پيش نويس را جمع كنيد و هرجا كه لازم است در برنامه بكار ببريد.

-برنامه نهايي را به كميته راهبري ارائه دهيد تا براي اقدام بررسي كنند.

-خلاصه اقدام اجرايي را تهيه كنيد.

-برنامه افزايش سرمايه براي اجراي برنامه فرهنگي را آماده كنيد.

 

گام 8: شروع كردن ( يك ماه )

 

- سازماندهي يك نمايش خاص براي شروع برنامه ( مانند يك كنفرانس مطبوعاتي ، جشن آغاز برنامه )

- ارائه برنامه به تمام سازمانهاي متاثر و تشويق آنها براي عمل كردن به برنامه و حمايت از اجراي آن .

- فرستادن يك كپي از برنامه براي ساير سهامداران و نمايندگيها كه به توسعه و اجراي اين برنامه علاقمند هستند شامل بخشهاي عاليرتبه فرهنگي حكومت.

 

گام 9 : اجرا، نظارت و تجديد نظر ( مداوم )

 

- شناسايي نمايندگي يا بخش دولتي محلي كه مسئول توسعه سرمايه گذاري ، نظارت بر اجرا و كنترل برنامه است.

-پروژه هايي با اهداف ساده و قابل مشاهده براي اجراي فوري پس از تكميل برنامه براي كمك به حركت برنامه .

-ادامه نگهداري اطلاعات به روز بر اساس اطلاعات كمي و كيفي ، بازنگري براي اجراي هر تغييري مورد نياز است .

-برخي جوامع ممكن است بعدا برنامه هايي با نتايج خاص تدارك ببينند.

- از مكانيزم نظارت اطمينان حاصل كنيد كه آيا  در مكاني قرار گرفته است كه استراتژي را حفظ كند.

-جلسات كميته راهبري سالانه براي ارزيابي مستمر و اصلاحات پيشنهادي  تشكيل شود .

 

پيشنهادات براي برنامه ريزي فرهنگي موثر

 

رويكردهاي متعدد مانند ارزيابي فرهنگي ، روش شناسي نقشه برداري فرهنگي بعنوان ابزارهايي تجزيه تحليل زندگي فرهنگي در نظر داشته باشيد.

 

- براي برنامه ريزي اوليه زمان بگذاريد.

- از مشاركت كنندگان جديد كه در جوامع مختلف هستند و در برنامه ريزي و تصميم گيري دخالت دارند استفاده كنيد.

- تعريف خطوط و درك منابع فرهنگي اجتماع را بپذيريد.

- براي زمان مشاوره بودجه بندي كنيد.

- به وقايع تجربي كه منافع توسعه فرهنگي را در جامعه نشان ميدهند ارجحيت دهيد.

- برنامه ريزي فرهنگي را به فرايند برنامه ريزي فرهنگي در حكومت محلي تسري دهيد.

- افزايش انتظارات را پيش بيني كنيد.

- تعارضات را پيش بيني و براي مديريت آنها اقدام كنيد.

- زودتر از مواقع لزوم در مورد سرمايه گذاري براي اجرا اقدام كنيد.

ارجحيت هاي كوتاه مدت را در ميان اهداف برنامه شناسايي كنيد.

-ظرفيتهاي دولت محلي ، قدرت حرفه اي ، مهارت و دانش شهرداري را به برنامه ريزي فرهنگي منتقل كنيد.

- زمان‌، انرژي و سرمايه را براي مراحل ضروري اجرا ذخيره كنيد.

- فرايند برنامه ريزي را با برنامه مستند سازيد.

- انتظار اين را داشته باشيد كه برنامه ريزي فرهنگي ممكن است برنامه ريزي اضافي را القا كندچون برنامه ريزي يك فرايند مداوم است.

- برنامه ريزي فرهنگي بايستي  با هوشياري تشويق شود.

 

اجراي استراتژيها براي برنامه هاي بخش عمومي

 

- فرايند برنامه ريزي را از ابتدا تا اجرا مستند سازيد و ارزيابي مداوم داشته باشيد .

 

- نمايندگي هاي مختلف و ويژه اي را كه سبب ستاده هاي ويژه مي شوند مشخص كنيد.

 

- يك نهاد واحد براي هماهنگي و نظارت بر اجرا معين كنيد.

 

- سرمايه ها را بويژه براي اجراي برنامه هاي اجتماعي افزايش دهيد.

 

- رهبران اجتماعي مورد احترام و حاضر را در فرايند دخالت دهيد.

 

-كميته راهبري را براي نظارت بر اجراي بر اجراي برنامه تشكيل دهيد.

 

- پس از انتشار برنامه در شهرداري يك كميته ارزيابي را براي 2تا5 سال برنامه ريزي كنيد.

 

- قدرت را براي برنامه ريزي جستجو كنيد از صاحب منصبان منتخب و نتايج برنامه ها را در برنامه هاي جامع مانندبرنامه هاي كلان حكومتي يا برنامه اجتماعي رسمي بكار گيريد.

 

- برنامه اي را كه خوب طراحي شده است بطور عميق توزيع كنيد. اهداف را با كلمات كلي توصيف كنيد و گروههاي تخصصي را براي تكميل و اجراي برنامه تشويق كنيد.

 

Resources

Companion website –

ww .creativecity .ca /tolkits

A companion website has been developed

for this Cultural Planning Toolkit to

offer additional background information.

It includes material on:

• Evolving local government planning

perspectives

• Integrating community and cultural

planning

• Cultural planning in Canada: selected

city profiles

Websites

The following three websites will lead you to

a variety of publications and articles:

The Creative City Network of Canada’s

Centre of Expertise on Culture and

Communities has developed an extensive

bibliography on cultural planning:

www.creativecity.ca/cecc

National Endowment for the Arts

Lessons Learned: A Planning Toolkit:

www.nea.gov/resources/Lessons/index.html

Arts Now, a program of 2010 Legacies Now:

www.2010legaciesnow.com

Additional references

The following articles and reports were

valuable references in the preparation

of this toolkit:

Assembly of BC Arts Councils. (2002).

Community Arts Toolkit: A Practical Guide for

Community Arts and Other Small, Not-for-

Profit Organizations. Parksville, BC: ABCAC.

www.assemblybcartscouncils.ca

Badham, Marnie, Frank, Flo, & Hemphill,

Sue. (2006). Artist and Community

Collaboration: A Toolkit for Community

Projects. Regina/Prince Albert, SK: Common

Weal Community Arts.

Baeker, Greg. (2002). Beyond Garrets and

Silos: Concepts, Trends and Developments

in Cultural Planning. Ottawa: Department

of Canadian Heritage. www.creativecity.

ca/resources/making-the-case/

MCPP-concepts-trends-developments.pdf

Baeker, Greg, & Croteau, Marc. (2000,

December). Urban Planning and Cultural

Resources. Presentation at a Department

of Canadian Heritage capacity building

workshop on arts and cultural policy

development. Toronto: EUCLID Canada.

Berridge, Joe. (2006). “The Creative City.”

Plan Canada, 46(1).

Bianchini, Franco, & Parkinson, Michael.

(Eds.). (1993). Cultural Policy and

Regeneration: The West European Experience.

Manchester, UK: Manchester University Press.

i

CULTURAL PLANNING TOOLKIT: A Partnership between 2010 Legacies Now and Creative City Network of Canada

Bianchini, Franco. (1991). Models of

Cultural Policies and Planning in West

European Cities. Presentation at a cultural

planning conference, Victoria, Australia.

Victoria: Engineering Publications.

Born, Paul. (2006, April 21). Recognizing

Community Assets. Presentation at B.C.

Library Association conference. Burnaby,

BC. http://tamarackcommunity.ca/

downloads/Recognizing_Community_

Assets.pdf

Cardinal, Donna. (1998). Changing

Purposes of Municipal Cultural Policy.

Presentation at Cultural Policies and

Cultural Practices: Exploring Links between

Culture and Social Change conference,

Ottawa. Ottawa: Canadian Cultural Research

Network. www.arts.uwaterloo.ca/ccm/ccrn/

documents/colloq98_cardinal.html

City of Port Philip (Australia). (2003).

City of Port Philip Arts Plan 2003-2006.

www.portphillip.vic.gov.au/attachments/

o7832.pdf

Creative Cultures. (2004). Leading the

Good Life: Guidance on Integrating Cultural

and Community Strategies. Produced

for Department of Culture, Media,

and Sport, Local Government Team.

Aberdeen, UK: Creative Cultures. www.

culturesouthwest.org.uk/downloads/file.

asp?Filename=leading-the-good-life.pdf

Dreeszen, Craig. (1997). Community Cultural

Planning Handbook: A Guide for Community

Leaders. Washington, DC: Americans for the

Arts & the Arts Extension Service, University

of Massachusetts.

Dreeszen, Craig. (1999). Who’s on First?

Resolving Problems of Implementation in

Public-Sector Planning. National Endowment

for the Arts – Lessons Learned. www.nea.gov/

resources/Lessons/Dreeszen2.html

Dreeszen, C., & Korza, P. (Eds.). (1994).

Fundamentals of Local Arts Management.

Amherst, MA: Arts Extension Service,

University of Massachusetts.

Duxbury, Nancy. (2003, September).

“Cultivating Creative Communities: A

Cultural Era for Canadian Cities.” Municipal

World.

Fielding, Jeff, & Couture, Gerry. (1994).

“Reflections on the Profession.” Plan

Canada, 75th Anniversary Edition.

Garrett-Petts, W.F. (Ed.). (2005). The Small

Cities Book. Vancouver: New Star Books.

Gibson, Lisanne. (2004). Port Phillip’s

Creative Class. Keynote speech at

Recreating Urban Culture conference. Port

Phillip City Council, Melbourne, Australia.

www.portphillip.vic.gov.au/understanding_

gentrification.html#L2

Goldbard, Arlene. (1999). The Pitfalls of

Planning. National Endowment for the Arts

– Lessons Learned. www.nea.gov/resources/

Lessons/GOLDBARD.HTML

Government of Canada. Department of

Infrastructure and Communities. (2005).

Integrated Community Sustainability Planning:

A Background Paper. Ottawa.

ii

Government of Canada. External Advisory

Committee on Cities and Communities

(chaired by Mike Harcourt). (2006, June).

From Restless Communities to Resilient Places:

Building a Stronger Future for All Canadians.

Final report of the External Advisory

Committee on Cities and Communities.

Ottawa: Infrastructure Canada.

Government of New South Wales (Australia).

(2006). Cultural Planning Guidelines for Local

Government. Sydney/Nowra, New South

Wales, Australia: NSW Ministry for the Arts

and Department of Local Government. www.

dlg.nsw.gov.au/Files/Information/CPGfinal.

pdf

Hall, Sir Peter. (2001). “Cities in Civilization:

Culture, Innovation and Urban Order.” Plan

Canada, 41(3).

Hawkes, Jon. (2001). The Fourth Pillar of

Sustainability: Culture’s Essential Role in Public

Planning. Melbourne, Australia: Cultural

Development Network.

Healey, Patsy. (2003). “Editorial.” Planning

Theory and Practice, 4(3), 245-247.

Jacobs, Jane. (1961). The Death and Life of

Great American Cities. New York & Toronto:

Random House.

Jamieson, Walter. (1994). “Canadian

Personal Planning: A Personal Potpourri.”

Plan Canada, 75th Anniversary Edition.

Kouzes, J., & Pozner, B. (1997). The Leadership

Challenge. San Francisco: Jossey Bass.

Landry, Greg. (2004). “Measuring

Community Creativity.” Plan Canada, 44(2).

McNulty, Robert. (1992). Culture and

Communities: The Arts in the Life of American

Cities. Washington, DC: Partners for Livable

Cities. www.livable.com

McNulty, Robert, & Tam, Laura. (Eds.).

(2005). Mobilizing Arts and Cultural

Resources for Community Development.

Washington, DC: Partners for Livable

Communities. www.livable.com

Mercer, Colin. (2004, December). “From

Data to Wisdom: Building the Knowledge

Base for Cultural Policy.” Insight, No. 3.

Amsterdam & Bucharest: Polices for Culture.

org. www.policiesforculture.org/insight/

insight3_mercer.html

Municipalities of Maple Ridge & Pitt

Meadows, BC. (1996). Ridge Meadows Arts

and Culture Policy and Plan. Maple Ridge/Pitt

Meadows, BC: Ridge Meadows Parks and

Leisure & Ridge Meadows Arts Council.

Nicolai, Andrei. (2001). “The Twenty-First

Century is Here: Is Anybody Home.” Plan

Canada, 41(1).

Oberlander, H. Peter. (Ed). (2006a). The

Livable City. Vancouver working group

discussion paper. Prepared for World Urban

Forum 3. Vancouver: Western Economic

Diversification Canada. www.wd.gc.ca/ced/

wuf/livable/1a_e.asp

Oberlander, H. Peter. (Ed). (2006b). The

Planning City. Vancouver working group

discussion paper. Prepared for World Urban

Forum 3. Vancouver: Western Economic

Diversification Canada. www.wd.gc.ca/ced/

wuf/planning

iii

CULTURAL PLANNING TOOLKIT: A Partnership between 2010 Legacies Now and Creative City Network of Canada

Palmer, Robert. (2002, November). ‘What is

a Creative City?’ Keynote address at

Creative City Network inaugural conference,

Vancouver, BC.

Rifkin-Fish, Ziggy. (2002). Cultural Policy,

Planning Styles and Inter-Sectoral Logics:

Community Planning in the U.S.

Presentation at the CCRN Colloquium,

Cultural Development in Canada’s Cities:

Linking Research, Planning and Practice,

Toronto, ON.

Sacco, Pier Luigi, & Blessi, Giorgio Tavano.

(2006). European Culture Capitals and

Local Development Strategies: Comparing

the Genoa 2004 and Lille 2004 Cases.

www.creativecity.ca/cecc/downloads/

Sacco_TavanoBlessi.pdf

Sandercock, Leonie, & Attili, Giovanni.

(2005, April). How Far Can/Should Planners

Go? A Planning Imagination for the 21st

Century. Planning Institute of British

Columbia keynote address, Vancouver. www.

pibc.bc.ca/05conf/index.html

Sandercock, Leonie. (1998). Towards

Cosmopolis. London, UK: Wiley Publishing.

Selwood, Sara. (2002, December 30).

“Measuring culture.” Spiked. www.spiked