پیشی گرفتن هنرهای نمایشی و سرگرمی های دیگر بر مبنای صرف وقت و پول می باشد. اصطلاحات  رقابتی-دوره ای و براساس تغییر و تحولات  و نوع آوری ها در تکنولوژی بکار گرفته می شوند، برای مثال در سالهای پس از قرن نوزدهم میلادی، اختراع دستگاه ضبط نوار و تصویر متحرک، مقدمه ای بود برای صداگذاری بر تصاویر متحرک نوارهای متعلق به سال 1927 و توسعه اقتصادی تلویزیون پس از جنگ دوم جهانی و متعاقب آن ضبط آهسته تر نوار در سیستم های ضبط صوت، نوارهای ویدیوئی، دیسک های فشرده و اخیراً صفحه ویدیو بوده است. مقایسه روند خرید مصرف کنندگان هنرهای نمایشی با روند پرداخت های نقدی در دیگر فعالیت های سرگرم کننده، باعث شد تا به نقطه نظراتی در هر دو وضعیت رقابتی هنرهای نمایشی و تحت تأثیر قرار گرفتن برخی از اختراعات در عرصه تکنولوژی، دست پیدا کنیم.

بخش بالایی جدول 1-2 نشان می دهد که خرج مصرف کننده در هنرهای نمایشی و گروه های دیگر مرتبط به فعالیت های سرگرم کننده بین سالهای 1929 تا 1997 درصدی از درآمد قابل تصرف بخش خصوصی را تأمین کرده است. روند روبه رشد گرایش تماشاچیان به گروه های مختلف هنری و سرگرمی در شکل 1-2 به وضوح ملاحظه می شود و اینکه درصد خرج DPI و پذیرش هنرهای نمایشی، تصاویر متحرک و تماشاگران ورزشی بر اساس عدد و سال پایه 100=1929 طراحی گردیده است.

برای هر سال بدست آمده، عدد یا نماد عددی محاسبه شده را نسبت به DPI در آن سال و درصد سال پایه 1929 می سنجند. برای مثال جدول 1-2 درصد خرج DPI را در پذیرش هنرهای نمایشی یا ورود هنرهای نمایشی را بصورت 111/0 در سال 1947 و 155/0 در سال 1929 نشان می دهد. تقسیمات  پیشین یک نسبت 716/0 را برای سال 1947 بوجود می آورد و ضربدر 100، عددهای نمادین آن که در شکل 1-2  مشخص گردیده اند 6/71 برای سال 1947 خواهند بود. عدد پیشرفت نمایانگر توسعه مهم DPI در خرج کردن مصرف کننده به منظور وارد کردن هنرهای نمایشی و متوقف شدن سطح درصدی در سال 1929 بر روی عدد 6/71 می باشد. بعبارت دیگر، مصرف کنندگان بخش کوچکی یا کوچکتری از درآمدشان را صرف ورود هنرهای نمایشی در سال 1947 تا سال کرده اند1929.

ممکن است که شخص جایگاه حقیقی هنرهای نمایشی را در میان گروه های متعدد تفریحی و سرگرمی مورد بررسی قرار بدهد جدول 1-2، خرج کردن یا صرف کردن مصرف کننده را در کل تفریحات نشان می دهد و درصد مشخص آن از 9/5 DPI در سال 1970 تا 9/7 درصد در سالهای اخیر می باشد. درآمد قابل استفاده واقعی برای هر Capita Rose، 26 درصد بیشتر از میزان همان دوره می باشد. بخش یا سهم مصرف شده در سرگرمی معمولاً بتدریج  افزایش پیدا می کند و به ما می گوید که تفریح کردن یا تفریح داشتن درست مثل یک زندگی تجملاتی خوب و مناسب می باشد، مثل چیزهایی که مردم می خواهند با داشتن آنها به استانداردهای واقعی زندگی دست پیدا کنند.

وزارت بازرگانی بخش کوچکی را برای سرگرمی های تماشاگران فراهم و هزینه کرد. بخش پائینی جدول 1-2 نشان می دهد که در سال 1929، مجموع داده های بدست آمده 21 درصد است و تصاویر متحرک 79درصد آن را تشکیل داده اند. فیلم ها از بیشترین محبوبیت برخوردار هستند. تصاویر گفتاری یا صدادار در ابتدای سال 1927 توسط خواننده جاز، آی جولسون معرفی گردید. این عامل موجب شد تا ترک های صدادار و فیلم ها  که از محبوبیت خاصی برخوردار بودند، همچنان  درصدد هنرهای مطلوب مردم تا سال 1920 قرار بگیرند. در طی بحران بزرگ که طی سالهای جنگ دوم جهانی روی داد (هنگامیکه فرصت هایی همچون سفر و تفریحات محدود شده بودند) 80% تماشاگران وقت خود را صرف فیلم ها و سریال های تلویزیونی کردند.

هنرهای نمایشی زنده در عرصه رقابت با تصاویر گویا متوقف نشدند. کاهش درآمد ملی در طی بحران بزرگ صدمه جبران ناپذیری (هنگفتی) را به هنرهای نمایشی و عرصه رقابتی با فیلم ها وارد کرد. تماشاگران نیز در این میان سهم عمده ای داشتند چرا که میزان 14 درصدی سال 1929 به 8 درصد در ده سال (بعد) رسید. جدول 1-2 نشان می دهد که مصرف کنندگان در سال 1929، برای هنرهای نمایشی بصورت زنده 16 سنت از هر 100 دلار DPI، پرداخت می کردند. در سال 1939، این میزان به 9 سنت در 100 دلار کاهش یافت.